Jubilees Chapter 13 - መጽሐፈ ኩፋሌ | EOTC Bible

¹በስድስተኛው ወር እኩሌታም እግዚአብሔር ሳራን ጐበኛት፤ እንዳለውም አደረገላት። ፀንሳም ወንድ ልጅን ወለደች። በሦስተኛውም ወር፥ በወሩ እኩሌታ እግዚአብሔር ለአብርሃም በነገረው ቀን በመጀመሪያው መኸር በዓል ይስሐቅ ተወለደ። ²አብርሃምም ልጁን በስምንተኛዪቱ ቀን ገረዘው፤ እርሱም ለዘለዓለም ሥርዐት ሊሆን እንደ ተሠራ በገባው ቃል ኪዳን አስቀድሞ ተገረዘ። ³በአራተኛው ሱባዔ በስድስተኛው ዓመት ወደ አብርሃም ወደ መሐላ ጕድጓድ መጣን። ወደ እርስዋም እንመለስ ዘንድ ለሳራ እንደ ነገርናት ተገለጥንለት፤ እርስዋም ወንድ ልጅን ፀነሰች። ⁴በሰባተኛው ወር ተመለስን፤ ሳራንም በፊታችን ፀንሳ አገኘናት፤ ሳራንም ባረክናት። ዳግመኛም ሰባት ልጅ እስኪወልድና ሳይሞት እስኪያይ ድረስ እንደማይሞት የታዘዘለትን ሁሉ ነገርናት። ⁵በይስሐቅም ስምና ልጅ ይጠራለታል። የልጅ ልጆቹም ሁሉ ሕዝብ ይሆናሉ፤ ከአሕዛብም ጋር ይቈጠራሉ። ⁶ከይስሐቅም ልጆች አንዱ ለቅዱስ ዘርዕ ይሆናል፤ የልዑል ዕድል ፋንታም ይሆናልና ከአሕዛብ ጋር አይቈጠርም። ⁷ዘሩም ሁሉ ከሕዝቡ ሁሉ ተለይቶ ለእግዚአብሔር የክብር ሕዝብ ይሆን ዘንድ፥ ለመንግሥትና ለክህነት፥ ለቅዱስ ሕዝብም ይሆን ዘንድ እርሱ ወደሚያመልከው አምላክ ⁸መንገዳችንንም ሄድን፤ የነገርነውንም ሁሉ ለሳራ ነገርናት፤ ሁለቱም ሁሉ በአንድነት እጅግ ብዙ ደስ አላቸው። ⁹ላዳነውና በተሰደደበት ምድር ደስ ላሰኘው ለእግዚአብሔር በዚያ መሠዊያን ሠራ። ¹⁰በዚህም ወር በመሐላው ጕድጓድ መሠዊያ አቅራቢያ ሰባት ቀን የደስታ በዓል አደረገ። ¹¹በዚህችም በዓል ለእርሱና ለአገልጋዮቹ ዳስ ሠራ፤ እርሱም አስቀድሞ በምድር የዳስ በዓልን አደረገ። ¹²በዚህም በሰባቱ ቀን ሁልቀን በየዕለቱ ሁለት ላሞች፥ ሁለት የበግ ሙክቶችና ሰባት በጎች፥ ስለ ኀጢአትም አንድ የፍየል ጠቦት፥ ስለ ልጆቹና ስለ እርሱ ያስተሰርይበት ዘንድ ለእግዚአብሔር የሚቃጠል መሥዋዕት በመሠዊያው ላይ ያቀርብ ነበር። ¹³ለድኅነት መሥዋዕትም ሰባት የበግ ሙክት፥ ሰባት የፍየል ጠቦት፥ ሰባት በጎች፥ ሰባት የፍየል ሙክት አቀረበ። መሥዋዕታቸውንና ወይናቸውንም በስባቸው ሁሉ ላይ አቀረበ። ለበጎ መዓዛም የተመረጠ ዕጣንን በመሠዊያው ላይ ጥዋት ጥዋት ያጥን ነበር። ¹⁴በሰርክም ሽቱን ያጥን ነበር። ነጭ ዕጣንን፥ ቀንዓትን፥ ልባንጃን፥ ናርዶስን፥ ከርቤና ሰንቡልን፥ ቀበርቾንም እነዚህን ሰባቱን ሁሉ ያጥን ነበር፤ የተወቀጠውንና የተመረጠውን፥ የተስተካከለውንና የተቀላቀለውን፥ ንጹሑንም ያቀርብ ነበር። ¹⁵እርሱም በፍጹም ልቡ፥ በፍጹም ነፍሱም ደስ እያለው በቤቱ ካሉት ሁሉ ጋር ሰባት ቀን ይህን በዓል አደረገ፤ ከእርሱም ጋር ባዕድ ወይም ያልተገረዘ ሰው ማንም አልነበረም። ¹⁶ለዘለዓለም ትውልድ የጽድቅ ተክል ከእርሱ እንደሚሆን ስላወቀና ስለ ተረዳ ለፈቃዱ ፈጥሮታልና የፈጠረውን አምላኩን አመሰገነው። ሁሉን እንዳደረገ እንደ እርሱም ይሆን ዘንድ ከእርሱ ቅዱስ ዘር ይሆናል። ¹⁷ይህችንም በዐል ባረካት፥ ደስም አለው፤ ስምዋንም የእግዚአብሔር በዓል ብሎ ጠራት። ልዑል አምላክም ደስ ብሎት የሚቀበላት የእግዚአብሔር በዓል አላት። ¹⁸ለዘለዓለም ባረክነው፤ ከእርሱ በኋላም ዘሩን ሁሉ እንደ ሰማይ ጽላት ምስክር ያቺን በዓል በጊዜዋ አድርጎአልና በምድር ትውልድ ሁሉ ባረክነው። ¹⁹ስለዚህም በዘመናትና በዓመታት ሁሉ በትውልዳቸው የዘለዓለም ሕግ ሊሆን በእግዚአብሔር ፊት ተቀባይነት ያለው የዳስ በዓልን በደስታ ሰባት ቀን የሚያደርጉ ይሆኑ ዘንድ ለእስራኤል በሰማይ ጽላት ተጻፈ። ²⁰በዓሉን ያደርጉት ዘንድ፥ በጥላም ይቀመጡ ዘንድ፥ በራሳቸውም አክሊል ይደፉ ዘንድ፥ ከወንዙም የአኻያውን ቅጠል ቅርንጫፍ ይይዙ ዘንድ፥ በእስራኤል የዘለዓለም ሥርዐት ሆኖ ተጽፎአልና ለዚህ ሥርዐት የተወሰነ ዘመን የለውም። ²¹አብርሃምም ለጋውን የሰሌን ጫፍ፥ ያማረ የእንጨቱንም ፍሬ ይዞ በየቀኑ በዘንባባው ሰባት ጊዜ መሠዊያውን ይዞር ነበር። ²²ጥዋት ጥዋትም ሁሉን የፈጠረ አምላኩን በደስታ ያመሰግን ነበር። ²³በዚህ ኢዮቤልዩ በአምስተኛው ሱባዔ በአንደኛው ዓመት ይስሐቅ ጡት ጣለ። ²⁴አብርሃምም ልጁ ይስሐቅ ጡት በጣለባት ቀን በሦስተኛው ወር ታላቅ በዓል አደረገ። የግብፃዊቷ የአጋር ልጅ ይስማኤልም በአባቱ በአብርሃም ፊት በቦታው ተቀምጦ ነበር። ²⁵አብርሃምም ደስ አለው። ሁለቱን ልጆቹን አይቶአልና፥ ልጅንም ሳይወልድ አልሞተምና። ²⁶ሎጥ ከእርሱ በተለየባት ቀን የተናገረውንም ነገር አሰበ። ምድርን ይወርሳት ዘንድ በምድር እግዚአብሔር ዘርን ሰጥቶታልና ደስ አለው። የሁሉን ፈጣሪም በአፉ አመሰገነው። ²⁷ሳራም ይስማኤልን ሲጫወትና ሲዘፍን አየችው፤ አብርሃምንም እጅግ ደስ ብሎት አየች። ይስማኤልንም ባየችው ጊዜ ቀንታ አብርሃምን፥ “የዚህች የባሪያ ልጅ ከልጄ ከይስሐቅ ጋር ርስት አይወርስምና ይህችን ባሪያ ከልጅዋ ጋር አስወጥተህ ስደዳት” አለችው። ²⁸ከእርሱ ለይቶ ይሰዳቸው ዘንድ ስለ ባሪያውና ስለ ልጁ በአብርሃም ፊት ኀዘን ሆነ። ²⁹እግዚአብሔርም አብርሃምን፥ “ስለ ሕፃኑና ስለ ብላቴናዪቱ በፊትህ ኀዘን አይሁን፥ በይስሐቅ ስምና ዘር ይጠራልሃልና፥ ሳራ የነገረችህን ነገር ሁሉ ስማና አድርግ። ስለዚያች ባሪያ ልጅ ግን አትዘን፤ ከልጆችህ ወገን ነውና ታላቅ ወገን አደርገዋለሁ” አለው። ³⁰አብርሃምም በጥዋት ገሥግሦ ሄዶ ውኃ ያለበትን ረዋትና ዳቦውን አምጥቶ ለአጋር አሸከማት፤ ልጁንም አሳዝሎ ሸኛት፤ በቤርሳቤህ ምድረ በዳም እየተቅበዘበዘች ሄደች። ³¹ውኃውም ከረዋቷ አለቀ፤ ልጁም ተጠማ፤ መሄድም ተሳነው፤ ሕፃኑም ወደቀ፤ እናቱም አነሣችው፤ ሄዳም በአንዲት የዘይት እንጨት ሥር አኖረችው፥ “የልጄንም ሞት አላይም” ብላለችና ጦር ወርውረው የሚያደርሱበት አንድ ምዕራፍ ያህል ርቃ ሄዳ ፊት ለፊት ተቀመጠች፤ በዚያም ተቀምጣ አለቀሰች። ³²ከቅዱሳን መላእክት አንዱ መልአክ፥ “አንቺ አጋር፥ ለምን ታለቅሻለሽ? እግዚአብሔር ቃልሽን ሰምቶአልና፥ ሕፃኑንም አይቶታልና ተነሥተሽ ሕፃኑን አንሥተሽ በእጅሽ ያዢው” አላት። ³³ዐይኖችዋንም ገልጣ የውኃ ጕድጓድ አየች፤ ሄዳም ረዋቷን ውኃ ሞላች፤ ልጅዋንም አጠጣች፤ ተነሥታም ወደ ፋራን ምድረ በዳ ሄደች። ³⁴ሕፃኑም አድጎ አዳኝ ሆነ፤ እግዚአብሔርም ከእርሱ ጋር ነበረ። እናቱም ከግብፅ ሴቶች ሚስት አጋባችው፤ ወንድ ልጅንም ወለደችለት። “በለመንሁት ጊዜ እግዚአብሔር ለእኔ ቅርቤ ነው” ብላለችና ስሙን ናቢኦት አለችው።

መጽሐፈ ኩፋሌ 13