መጽሐፈ ዕዝራ ሱቱኤል 11

¹ከዚህም በኋላ ፈጣሪ ለዚያ ንስር ይህን ቃል በነገረው ጊዜ፥ ²የቀረው ያ ራስ ጠፋ፤ወደ እርሱ የመጡ እነዚያም ክንፎች ተነሡ፤ እነርሱም ይገዙ ዘንድ ተነሡ፤ በጥፍራቸውም ይታወኩ ነበር። ³ከዚህ በኋላ እነርሱም ጠፉ፤ ሥጋቸውም ሁሉ ተቃጠለ፤ ምድርም ፈጽማ ደነገጠች። እኔም ከብዙ ምርምር የተነሣ ደነገጥሁ፤ በጽኑ ፍርሀትም ነቃሁ። ⁴ልቡናዬንም እንዲህ አልኋት፥ “የልዑልን ሥራ ስትመረምሪ አንቺ ይህን ሁሉ አደረግሽኝ። ⁵ሰውነቴም ደከመች፤ ልቡናዬም እጅግ ተጨነቀች፤ በብዙ ፍርሀት ተይዤ ምንም ኀይል የለኝም፤ በዚችም ሌሊት ደነገጥሁ። ⁶አሁንም ለዘለዓለሙ ያጸናኝ ዘንድ ወደ ልዑል እጸልያለሁ።” ⁷እንዲህም አልሁ፥ “አቤቱ ጌታዬ በዐይኖችህ ፊት ባለሟልነትን ካገኘሁ፥ በአንተም ዘንድ ራሴን ብፁዕ ካሰኘሁ፥ ጸሎቴም በፊትህ ከደረሰች፥ ⁸አድነኝ፤ አጽናኝም፤ ነፍሴም ፈጽማ ደስ ይላት ዘንድ የሚያስፈራ የዚህን ሕልም ትርጓሜ ለባሪያህ ንገረው። ⁹በኋላ ዘመን የሚደረገውንና የዓለሙን ኅልፈት ያሳየኸኝ አንተ ብፁዕ አድርገኸኛልና።”

የራእዩ ትርጓሜ

¹⁰መልአኩም እንዲህ አለኝ፥ “ያየኸው የዚህ ሕልምህ ትርጓሜ እንዲህ ነው። ¹¹ከባሕር ሲወጣ ያየኸው ይህ ንስር ለወንድምህ ለዳንኤል በሕልም የታየችው አራተኛዋ መንግሥት ናት። ¹²ነገር ግን ዛሬ ለአንተ እኔ እንደተረጐምሁልህ ለእርሱ አልተረጐምሁለትም። ¹³እነሆ፥ ዘመን ይመጣል፤ በምድርም ከእርስዋ አስቀድሞ ከነበሩት መንግሥታት ይልቅ የምታስፈራ መንግሥት ትነሣለች። ¹⁴በእርሷም ዐሥራ ሁለት ነገሥታት በተከታታይ ይነግሣሉ። ¹⁵ቀጥሎ የሚነግሠውም በዘመኑ ከዐሥራ ሁለቱ ነገሥታት ፈጽሞ የሚጸና ነው። ¹⁶ያየሃቸው የእኒህ የዐሥራ ሁለቱ ክንፎች ትርጓሜ ይህ ነው። ¹⁷ቃልን ሲናገር ያየኸው ይህም ከሥጋው መካከል ነው እንጂ ከራሱ የሚወጣ ሁለተኛው አይደለም። ¹⁸ትርጓሜውም እንዲህ ነው፤ ከዚያ መንግሥት ወገን መካከል ብዙ ሁከት ይፈጠራል፤ መንግሥትም ለመውደቅ ትንገዳገዳለች፤ ነገር ግን ጸንታ ትኖራለች እንጂ ያንጊዜ አትወድቅም። ¹⁹ከክንፎቹም ራሶች ሲወጡ ያየኸው ይህ፥ ²⁰ትርጓሜው እንደዚህ ነው፤ ስምንቱ ነገሥታት በእርስዋ ይነግሣሉ፤ ዘመናቸውም የከፋ፥ ወራታቸውም ያጠረ ይሆናል፤ ከእነርሱ ሁለቱ ግን በዘመናቸው መካከል ፈጥነው ይጠፋሉ። ²¹ነገር ግን አራቱ መንግሥታት የሚጠፉበት ጊዜ እስኪደርስ ድረስ ይጠበቃሉ፤ ሁለቱም ለብዙ ዘመን ይጠበቃሉ። ²²“ዝም ብለው ያየሃቸው እነዚህ ሦስቱ ራሶችም፦ ²³ትርጓሜው እንዲህ ነው፤ ልዑል በኋላ ዘመን ሦስት ነገሥታትን ያስነሣል፤ በውስጧም ብዙውን ያድሳሉ፤ ምድርንም ያሠቃዩአታል። ²⁴በውስጧ የሚኖሩትንም ከእነርሱ በፊት ከነበሩት ሁሉ ይልቅ እጅግ ያሠቃዩአቸዋል። ስለዚህም የንስሩ ራሶች ተባሉ። ²⁵እነርሱ የመንግሥት መጀመሪያዎች፥ የመንግሥትም መጨረሻዎች ናቸውና። ²⁶ይህም ሲጠፋ ያየኸው አንዱ ታላቅ ራስ በታላቅ ጻእር ተጨንቆ በመኝታው የሚሞት ከእነርሱ አንዱ ነው። ²⁷የቀሩት እነዚያ ሁለቱ ግን በጦር ይሞታሉ። ²⁸አንዱ ኋለኛውም በጦር ይሞታል። ²⁹“በቀኝ በኩል ወደ አለው ራሱ የሄዱት እነዚያ ያየሃቸው ሁለት ራሶችም፥ ³⁰ትርጓሜው ይህ ነው፤ ልዑል በኋላ ዘመን የጠበቃቸው፥ መጀመሪያው ጥፋት የሚደረግባቸው ናቸው፤ አንተ እንዳየኸውም ብዙ ጸብ ይደረጋል። ³¹ከዱር እያገሣ ሲወጣ ያንም ንስር በሰማኸው ሁሉ ነገር ሲናገረውና በኀጢአቱ ሁሉ ሲዘልፈው ያየኸው ይህ አንበሳም፥ ³²ልዑል ለኋላ ዘመን የጠበቀው፥ ከዳዊትም ወገን የሚወለደው ነው፤ መጥቶም ኀጢአታቸውን ይነግራቸዋል፤ ስለበደላቸውም ይዘልፋቸዋል፤ በፊታቸውም ፍዳቸውን ይገልጥባቸዋል። ³³በሕይወት ሳሉም አስቀድሞ በፍርድ ያቆማቸዋል፤ ከዘለፋቸውም በኋላ ያንጊዜ ያጠፋቸዋል። ³⁴ትሩፋኑን ግን በቸርነቱ በከበረ አውራጃ ይቤዣቸዋል፤ አስቀድሜም የነገርሁህ የፍርድ ቀን እስኪደርስ ድረስ ደስ ያሰኛቸዋል። ³⁵ያየኸው ሕልምህ ይህ ነው፤ ትርጓሜውም እንደዚህ ነው። ³⁶ልዑል ይህን ምሥጢር አንተ ብቻ እንድታውቀው አደረገልህ። ³⁷ነገር ግን ይህን ያየኸውን ሁሉ ጻፈው፤ በተሰወረ ቦታም አኑረው። ³⁸ይህንም ምሥጢር በልቡናቸው ለመጠበቅ እንዲቻላቸው አንተ ለምታውቃቸው ለጠቢባን አስተምራቸው። ³⁹አንተ ግን ልዑል ሊያሳይህ የሚወድደውን ታይ ዘንድ ዳግመኛ ሰባት ቀን በዚህ ተቀመጥ።”

ሕዝቡ ወደ ዕዝራ እንደ ተሰበሰቡ

⁴⁰ከዚህም በኋላ ከእኔ ተለይቶ ሄደ፤ እኒያ ሰባት ቀኖች እንዳለፉ፥ እኔም ወደ ከተማ እንዳልገባሁ ሰዎች ሁሉ በሰሙ ጊዜ፥ ሕዝቡ ሁሉ ትንሹም ትልቁም ተሰብስበው ወደ እኔ መጡ፤ እንዲህም አሉኝ፦ ⁴¹“እኛን ትተኸን በዚህ ምድረ በዳ ትኖር ዘንድ ምን በደልንህ? ምንስ ግፍ ሠራንብህ? ⁴²ከሚለቅሙት ፍሬ ሁሉ እንደ አንድ ፍሬ፥ በጨለማ ቦታ ውስጥም እንደ አለ መብራት፥ ከጥልቅም እንደሚያድን የመርከብ ወደብ ከነቢያት ሁሉ አንድ አንተ ብቻ ቀርተህልናልና። ⁴³ወይስ ያገኘችን መከራ አልበቃችንምን? ⁴⁴አንተስ የምትለየን ከሆነ ጽዮን በተቃጠለች ጊዜ ብንኖር በተሻለን ነበር፤ ⁴⁵በዚያ ከሞቱት ሰዎች እኛ የምንሻል አይደለንምና።” በታላቅ ድምፅም አለቀሱ። ⁴⁶እኔም መለስሁላቸው፤ እንዲህም አልሁአቸው፥ “የያዕቆብ ልጆች እመኑ፤ የእስራኤልም ወገኖች አትዘኑ። ⁴⁷መታሰቢያችን በልዑል ፊት አለና፥ የማይዘነጋን እርሱም ጽኑዕ ነውና። ⁴⁸እኔስ አልተዋችሁም፤ ከእናንተም አልርቅም፤ ነገር ግን ወደዚህ ቦታ የመጣሁት ስለ ጽዮን ጥፋት እለምን ዘንድ ነው፤ በደስታችን ላይ ስለ መጣብንም መከራ ይቅርታን እለምን ዘንድ ነው። ⁴⁹አሁንም ሁላችሁ ወደየቤታችሁ ግቡ፤ እኔም ወደ እናንተ እመጣለሁ።” ⁵⁰ከእነዚያም ወራቶች በኋላ ሕዝቡ እንዳዘዝኋቸው ወደ ከተማ ወደየቤታቸው ገቡ። ⁵¹እኔ ግን መልአኩ እንዳዘዘኝ በዚያ ቦታ በምድረ በዳው ውስጥ ሰባት ቀን ተቀመጥሁ፤ ከምድረ በዳ ፍሬ ብቻም ተመገብሁ፤ በእነዚያም በሰባቱ ቀኖች ከምድረ በዳው ቅጠል በላሁ።