መጽሐፈ ዕዝራ ሱቱኤል 5

¹ከዚህም በኋላ ይህን ነገር ተናግሬ በጨረስሁ ጊዜ ባለፈችው በዚያች ሌሊት አስቀድሞ ወደ እኔ የመጣው ያ መልአክ ወደ እኔ ተላከ። ²እንዲህም አለኝ፥ “ዕዝራ ሆይ፥ ተነሥ፤ እነግርህ ዘንድ ወደ አንተ የመጣሁ የእኔን ቃል ስማ።” ³እኔም አልሁት፥ “ጌታዬ ተናገር፤” እርሱም አለኝ፥ “በአንድ ሰፊ ቦታ ባሕር አለች፤ እርስዋም ሰፊና ጥልቅ ናት። ⁴ጠባብ የመግቢያ መንገድም አላት፤ የመስኖ ውኃ ቦይ ያህልም ትሆናለች። ⁵ያያትና ያገኛት ዘንድ ወደዚያች ባሕር ሊገባ የወደደ ቢኖር ያን ጠባቡን መግቢያዋን ካላለፈ ወደ አደባባይዋ መግባት እንዴት ይችላል? ⁶ወይም በሜዳ የተሠራች፥ ከበረከቱም ሁሉ የተመላች አንዲት ከተማ አለች። ⁷የመግቢያዋም መንገድ ጠባብ ነው፤ በገደል ውስጥም ናት፤ በቀኝዋ እሳት፥ በግራዋም ጥልቅ ውኃ አለ። ⁸አንዲት መንገድ በውኃና በእሳት መካከል አለች፤ መንገድዋም ከአንድ ሰው እግር ጫማ በቀር አትችልም። ⁹ይህች ከተማ የተሰጠችው የሚወርሳት ሰው ቢኖር ያን ጠባቡን መንገድ ካላለፈ ርስቱን እንዴት ያገኛል?” ¹⁰እኔም፥ “አቤቱ፥ እንደዚሁ ነው” አልሁት። እርሱም እንዲህ አለኝ፥ “የእስራኤል ምድራቸው፥ ዕድል ፈንታቸውም እንዲሁ ነው። ¹¹ዓለምን ስለ እነርሱ ፈጥሬዋለሁና። ¹²አዳምም ትእዛዜን ባፈረሰ ጊዜ የዚህ ዓለም ጎዳናው ሰንከልካላና ጠባብ፥ ጐድጓዳና የከፋ፥ መከራው የበዛ፥ ጻዕርና ጋርን የተመላ ሆነ። ¹³የዚያኛው ዓለም ግን ጎዳናው ታላቅ ነው፤ ሰፊም ነው፤ ብሩህም ነው፤ ሞት የሌለበት የሕይወት ፍሬንም ያፈራል። ¹⁴ሕያዋን የምትሆኑ እናንተም ያን ሰንከልካላና ያን ኀጢአት ካላለፋችሁት ለእናንተ የተዘጋጀውን ማግኘት አትችሉም። ¹⁵አሁንስ አፈር የምትሆን አንተ ለምን ትታወካለህ? ሟች የምትሆን አንተስ ለምን ትናወጣለህ? ¹⁶ያለውን ነው እንጂ የሚመጣውን በልብህ ለምን አታስብም?”

የኃጥኣን ዕድል ፈንታ

¹⁷እኔም መልሼ አልሁት፥ “አቤቱ ጌታዬ፥ ጻድቃን ይህን ዓለም እንደሚወርሱት፥ ኃጥኣን ግን እንደሚጠፉ አንተ በሕግህ እነሆ፥ ተናገርህ። ¹⁸ጻድቃን ሰፊውን ተስፋ እያደረጉ ጠባቡን ይታገሡታልና፤ ጠባቡን የሚታመኑ ኃጥኣን ግን ሰፊውን አያገኙትም።” ¹⁹እርሱም እንዲህ አለኝ፥ “አንተ በፍርድ ከአንዱ ከእግዚአብሔር የምትሻል አይደለህም፤ ከልዑልም አንተ የምትራቀቅ አይደለህም። ²⁰የሠራውን የእግዚአብሔርን ሕጉን ያቃለሉ እነዚያ ይጥፉ፤ ²¹እግዚአብሔር ሕጉን ሠርተው በሕይወት እንዲኖሩ አዟቸዋልና። ሕጉን ቢጠብቁ ግን ባልተፈረደባቸውም ነበር። ²²ኃጥኣን ግን ካዱት፤ ተዉትም፤ ለራሳቸውም ክፉ አሳብን አሰቡ። ²³ሽንገላንና ዐመፅን ለራሳቸው ገንዘብ አደረጉ፤ ከዚህም ሁሉ ጋር እግዚአብሔር የለም አሉ፤ መንገዱንም ተዉ። ²⁴ሕጉንም ካዱ፤ ቃል ኪዳኑንም ቸል አሉ፤ በሥርዐቱም አልታመኑም፤ ሥራውንም ናቁ፤ አምልኮቱንም አላሰቡም። ²⁵ስለዚህ የተራቈተው ለተራቈቱት ነው፤ የተሞላውም ለተሞሉት ነው።

የመሲሕ መንግሥት

²⁶“እኔ የነገርሁህ ምልክት የሚገለጥበት ወራት እነሆ፥ ይመጣልና፥ ዛሬ የምትታይ ከተማ ታልፋለች፤ ዛሬ የተሰወረች ምድርም ትገለጻለች። ²⁷እኔ ከነገርሁህ ከክፉ ሥራ የዳነ ሁሉ ክብሬን የሚያይ እርሱ ነው። ²⁸የእኔ መሲሕ አብረውት ካሉት ጋር ይገለጣልና፥ የሚነሡትንም ደስ ያሰኛቸዋል። ²⁹ከዚህ በኋላ ልጄ መሲሑ ይፈጽማል፤ አእምሮ ያለውም ሰው ሁሉ ይፈጽማል፤ ³⁰ዓለምም እንደ ቀድሞው ሰባት ቀን ዝም ያለውን ያህል ወደ ቀድሞ አነዋወሩ ይመለሳል፤ የሚቀርም የለም። ³¹ከሰባት ቀን በኋላም የነቃበት ጊዜ የሌለ ሰው ይነሣል፤ የመዋቲ ሰው ዓለምም ያልፋል። ³²ምድርም የተቀበሩባትን ሰዎች ትመልሳለች፤ መሬትም በውስጡ ያረፉትን ሰዎች ይመልሳል፤ ከዚህም በኋላ አብያተ ነፍስ በውስጣቸው የተቀመጡ ነፍሳትን ይመልሳሉ። ³³ያንጊዜም ልዑል በፈጠረው በዙፋኑ ላይ ይገለጣል፤ ቸርነቱም ትመጣለች፤ ይቅርታውም ትመለሳለች፤ ትዕግሥቱም ትሰበሰባለች። ³⁴ቍርጥ ፍርድ ብቻ ይቀራል፤ ጽድቅ ትጸናለች፤ ሃይማኖትም ትገለጣለች። ³⁵ሰውን ሥራው ይከተለዋል፤ ዋጋውም ይገለጣል፤ ቅንነቱም ትነቃለች፤ ኀጢአቱም አታንቀላፋም። ³⁶የቍርጥ ፍርድ ጕድጓድ በዕረፍት ቦታ አንጻር ይከፈታል። በደስታ ገነትም አንጻር እሳተ ገሃነም ይገለጣል። ³⁷“ያንጊዜም ልዑል ከሙታን የተነሡ አሕዛብን፦ ‘እነሆ እዩ፤ የካዳችሁትም ማን እንደ ሆነ ዕወቁ፤ ያልተገዛችሁ ለማን ነው? የናቃችሁትስ የማንን ትእዛዝ ነው?” ይላቸዋል። ³⁸እነሆ፥ ወደ ፊታችሁ እዩ፤ በወዲህ ደስታና ዕረፍት አለ፤ በወዲያም ፍርድና እሳት አለ።’ ³⁹“ልዑል በፍርድ ቀን አሕዛብን እንዲህ ይላቸዋል፦ ‘የፍርድ ቀንስ እንዲህ ናት፤ ፀሐይ፥ ጨረቃም፥ ከዋክብትም የሉአትም። ⁴⁰ደመናም፥ መብረቅም፥ ነጐድጓድም፥ ነፋስም፥ ውኃም፥ ሰማይም፥ ጨለማም፥ ሌሊትም፥ መዓልትም የሉአትም፤ ⁴¹ክረምት፥ በጋም፥ መከርም፥ ብርድም፥ ሐሩርም፥ ጥቅል ነፋስ፥ በረድ፥ ውርጭ፥ ጉም፥ ዝናም፥ ጠል የለባትም። ⁴²ማታና ጧት፥ ብርሃንና ብልጭልጭታ፥ ፋናና መብራት፥ ሁሉ ለእርሱ የተጠበቀለትን ያይበት ዘንድ ከእግዚአብሔር ከጌትነቱ ብርሃን ብቻ በቀር ይህ ሁሉ የለም። ⁴³የዚያች ሰዓት ርዝመቷ እንደ ሰባት ዓመት ይሆናል። ⁴⁴ፍርዱም፥ ቅጣቱም ይህ ነው’ ይህንም ለአንተ ብቻ ነገርሁ።”

የሚድኑ ጥቂቶች ስለመሆናቸው

⁴⁵እኔም እንዲህ አልሁት፥ “አሁንም አቤቱ፥ ትእዛዝህን ጠብቀው የኖሩ ብፁዓን ናቸው። ⁴⁶ነገር ግን ስለ ጠየቅሁህ ነገር ከሕያዋን መካከል የማይበድል ማንነው? ከተወለደስ ወገን ሕግህን ያልተወ ማንነው? ⁴⁷አሁንም በሚመጣው ዓለም ደስ ታሰኛቸው ዘንድ ያለህ ጻድቃን ጥቂት እንደ ሆኑ፥ የሚፈረድባቸውም ብዙዎች እንደ ሆኑ አያለሁ። ⁴⁸ከዚህም ያሳተን፥ ወደ ጥፋትም የመራን፥ ወደ ሞት ጎዳናና ወደ ጥፋት መንገድም የወሰደን፥ ከዛሬ ጀምሮ ከእኛ ሕይወትን ያራቃት፥ ክፉ ልቡና በእኛ ጸንትዋልና። ይህም በተወለዱ ሁሉ ላይ ነው እንጂ በጥቂቶች ብቻ አይደለም።” ⁴⁹መልአኩም መለሰልኝ እንዲህም አለኝ፥ “ስማኝ ልንገርህ፤ ዳግመኛም አስተምርሃለሁ። ⁵⁰ስለዚህ ነገር ልዑል ሁለት ዓለምን እንጂ አንድ ዓለምን ብቻ አልፈጠረም። ⁵¹አንተ ግን የጻድቃን ቍጥራቸው ጥቂት ነው፤ ብዙዎችም አይደሉም፤ የኃጥኣን ግን ቍጥራቸው ብዙ ነው ብለሃልና፥ ⁵²እርሳሱን ከሸክላ ጋር ሥራ።” ⁵³እኔም አልሁት፥ “አቤቱ፥ ይህ እንዴት ይቻለኛል።” ⁵⁴እንዲህም አለኝ፥ “ይህን ብቻ አይደለም፥ ነገር ግን ምድርን ጠይቃት፤ ትነግርሃለችም፤ ተናገራት፤ ትመልስልሃለችም። ⁵⁵እነሆ፥ ወርቁን፥ ብሩንም፥ ናሱንም፥ ብረቱንና እርሳሱን፥ ሸክላውንም አንቺ ታስገኚዋለሽ በላት። ⁵⁶ብር ከወርቅ፥ ናስም ከብር፥ ብረትም ከናስ፥ እርሳስም ከብረት፥ ሸክላም ከእርሳስ ይበዛል። ⁵⁷እንግዲህ አንተ ራስህ ዕወቅ፥ የትኛው ይከብራል? የትኛውስ ይወደዳል? የሚበዛው ነውን? ወይስ የሚያንሰው ነው?” ⁵⁸እኔም መለስሁለት እንዲህም አልሁት፥ “ጌታዬ ሆይ የሚያንሰው ይወደዳል፤ የሚበዛውም ይረክሳል።” ⁵⁹እርሱም መለሰልኝ፤ እንዲህም አለኝ፥ “ያሰብኸውን አንተ ራስህ መዝነው፤ ከብዙው ካለው ይልቅ፥ ከጥቂቱ ያለው እጅግ ደስ ይለዋልና ከእኔ ዘንድ የሚገኝ የጻድቃን ደስታቸው እንደዚሁ ነው። ⁶⁰ስለሚድኑ ስለ ጥቂቶች ደስ ይለኛል፤ ክብሬን ያገኛሉና። ስሜም በእነርሱ ተመስግኖአልና። ⁶¹ስለሚጠፉ ስለ ብዙዎች ልቡናዬን አላሳዝነውም። እነርሱ ዛሬ በእሳት ተመስለዋልና፥ እንደ እሳት ነበልባልም ሆነዋልና፥ እንደ ጢስም ነድደውና ተንነው ጠፍተዋልና።”

የዕዝራ ልቅሶ

⁶²እኔም መለስሁለት፤ እንዲህም አልሁት፥ “ምድር ሆይ እንዳንቺ ያለ ልዩ ፍጥረት ከመሬትሽ ለምን ተገኘ? ⁶³ነገር ግን ክፉ ልቡና ከሚፈጠርልን ይልቅ ባይፈጠርልን በተሻለን ነበር። ⁶⁴ክፉ ልብም ከእኛ ጋር ያድጋል፤ ስለ እርሱም ይፈረድብናል፤ ሳናውቀው እንጐዳለንና። ⁶⁵የሰው ልጆች ያልቅሱ፤ የምድረ በዳ አውሬዎች ግን ደስ ይበላቸው፤ ከአዳም የተወለዱ ሁሉም ያልቅሱ፤ የእንስሳ መንጋዎችም ደስ ይበላቸው። ⁶⁶የሚጠብቃቸው ቍርጥ ፍርድ ስለሌለ፥ ፍርድንም ገሃነምንም ስለማያውቁት፥ ከሞቱም በኋላ መነሣትን ተስፋ ስለማያደርጉ እነርሱ ከእኛ እጅግ ይሻላሉና። ⁶⁷የምንነሣው ትንሣኤ ምን ይጠቅመናል? ⁶⁸የተወለድን ሁሉ በኀጢአት ተሰጠምን፤ ዐመፅንም ተሞላን፤ በደላችንም ጸና። ⁶⁹ከሞትን በኋላ ወደ ፍርድ ባንሄድ በተሻለን ነበር አልሁት።”